Historia latarni morskiej w Kołobrzegu rozpoczyna się już w XVII wieku i pierwszy raz światło zostało zapalone w 1666 roku. Początkowo światło to było zapalane tylko podczas oczekiwania oraz zawijania statków do portu. W późniejszym czasie światło zapalano na falochronie. Dopiero dwa wieki później zamontowano zasilaną olejem, lampę z soczewką Fresnela umieszczoną na wysokości około 8 metrów dzięki czemu światło paliło się na stałe. W 1899 roku podwyższono światło latarni do wysokości 14 metrów poprawiając tym samym jej widzialność. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1909 roku. Zamieniono wówczas lekki budynek ryglowy solidną konstrukcją z cegły oraz zastosowano wówczas gazowe źródło światła na wysokości 25 metrów. Latarnie przeszła również bardzo burzliwe chwile. Mimo pod koniec II Wojny Światowej latarnia została wysadzona przez niemieckich saperów wkrótce po zakończeniu działań wojennych rozpoczęto budowę nowej latarni. Wzniesiono ją w nieco innym miejscu, wykorzystując fundamenty potężnych zabudowań fortecznych (poprzednia latarnia stała przed fortem, obecna stoi na jego głównej platformie).

Obecny neogotycki ratusz według projektu znanego architekta Karola Fryderyka Schinkela powstał na miejscu średniowiecznego ratusza zburzonego w 1807 roku podczas oblężenia miasta. Budowla neogotycka zbudowana została zgodnie z dziewiętnastowiecznym uwielbieniem dla średniowiecza i okresu romantyzmu dlatego też przypomina on średniowieczny zamek a blanki strzelnicze i wieże mogą świadczyć o jego obronnym charakterze mimo iż nigdy nie służył celom militarnym. Projektant jednak zaakcentował w ten sposób militarną historię miasta. Po środku znajduje się główna wieża z zegarem, herbami miasta i Polski. Z wieży zegarowej ozdobionej herbami miejskimi rozbrzmiewa dźwięk kuranta.
Obecnie w ratuszu odbywają się posiedzenia Rady Miejskiej oraz czynna jest Galeria Sztuki Współczesnej, a w podziemiach, w których zachowano gotyckie sklepienia, mieści się kawiarnia muzyczna.

Na zachód od Ratusza, aż do rzeki rozciąga się Nowa Starówka. Pomysł wzniesienia nowego osiedla w miejscu zburzonej w wyniku działań wojennych i powojennych zabudowy centrum miasta powstał w 1984 roku. W ciągu kilkunastu lat zbudowano wiele bloków mieszkalnych, które stylowo z zewnątrz nawiązywały do dawnego budownictwa miast pomorskich, ale nie były ich kopią. Odtworzono przy tym średniowieczną siatkę kołobrzeskich ulic, a także przeprowadzono badania archeologiczne odkrytych podczas robienia wykopów piwnic. Efekt jest naprawdę niesamowity ponieważ udało się zachować zabytkowy układ ulic, natomiast architektura jedynie udaje starą zabudowę. Dzięki temu czujemy się tutaj jak na prawdziwej Starówce, ładne kamieniczki i kilka faktycznie zabytkowych obiektów takich jak np. Klasycystyczna Akademia Rycerska oraz gotycka baszta Prochowa stwarzają niepowtarzalny klimat i świetne miejsce na spacery.

Muzeum w Kołobrzegu istnieje od 1963 r. Pierwotnie powstało jako muzeum regionalne. Podstawą zbiorów stały się zabytki zebrane dzięki inicjatywie kołobrzeskiego nauczyciela Jana Frankowskiego. Początkowo planowano nadać placówce charakter historyczno-miejski, później historyczno-morski. Ostatecznie w 1966 r. zdecydowano się na profil historyczno-wojskowy. Obecnie prezentuje się tutaj dzieje oręża polskiego od czasów średniowiecznych po współczesność. W niewielkim skansenie zobaczymy dodatkowo samoloty, czołgi i działa.

Twierdza Kołobrzeg powstała w XVII wieku poprzez modernizacje i rozbudowę fortyfikacji Kołobrzegu (zwłaszcza XVII i XIX wieku i niektóre z nich zachowały się do dziś). Twierdza została założona w 1653 roku i została zlikwidowana jako twierdza lądowa w 1872 roku, zaś jako twierdza morska w 1887 roku. W części nadmorskiej zachował się fort Ujście, na którym stoi obecnie latarnia morska. Na wyspie Solnej, w obecnym porcie jachtowym, stoi w dobrym stanie reduta Morast, a przy brzegu kanału Drzewnego, reduta Solna. Po lewej stronie kanału ocalał fort Kleista. Fragmenty rowów fortecznych z XVIII wieku można obejrzec w parku im. gen. Henryka Dąbrowskiego, ze wzgórzami, krętymi ścieżkami i podmurówkami bastionów. Jest to idealne miejsce na spacer i wypoczynek.